Visie

Met Wannes’ Verteltheater wens ik tot nadenken aan te zetten. De kracht van het woord te laten werken. (Jonge) mensen te beroeren. Via het kanaal van (school)voorstellingen wil ik aldus een opvoedingsproject verrijken of illustreren.

Daarvoor heb je een kader nodig. Een ruimte waar men er in gelooft. Een omgeving waar men de overtuiging deelt dat het theater kan opvoeden, kan aanzetten tot reflectie. Zo’n ruimte kan je op verschillende manieren creëren.

Een verduisterbare zaal is de meest vanzelfsprekende manier. Ze creëert een vormelijke ruimte. Alleen in goed verduisterbare zalen kunnen licht en geluid het ritme en de deiningen van het verhaal ten volle ondersteunen. Elke toegeving op visueel lawaai verhindert de vlotte doorstroom van het – in zijn frêleheid zo krachtige – woord. Schreeuwerige affiches, voorraden spelmateriaal, kasten, toestellen en tijdsaanduidingen zenden een oorverdovend visueel lawaai uit als je je publiek in een tijdloos verhaal wil meenemen. Het is een omgeving die door zijn vorm het verhaal niet tot zijn recht laat komen.

Er zijn minder voor de hand liggende wegen om een goede omgeving te voorzien waarin mijn verteltheater kan gedijen. Minder voor de hand liggend, maar voor mij niet minder belangrijk. Het is de omgeving waarin de inhoud tot zijn recht kan komen.

Wie iets om inhoud geeft, brieft zijn omgeving over het geen men in de voorstelling mag verwachten. Te vaak kreeg ik klassen binnen die een poppenkast verwachtten. Zou dat samengehangen hebben met mijn toenmalige artiestennaam, of was het voor de organisator van een voorstelling dan toch louter een kwestie van aan een bepaalde hoeveelheid culturele schoolactiviteiten te komen? De korte samenvatting van het programma staat vermeld op het contract. Vooral als de organisator geen begeleidende leerkracht is, vinden we een briefing op voorhand van de begeleidende leerkrachten, ook door de organisator, van het allergrootste belang.

Wie iets om inhoud geeft, brieft zijn omgeving over doelstellingen en verwachtingen. Als begeleidende leerkrachten aan de speler moeten vragen wat ze daar eigenlijk moeten komen doen, schort er iets aan de communicatie tussen de organisator en de doelgroep. Als de begeleidende leerkrachten zich lekker gezellig achter in de zaal nestelen, geven zij, ten opzichte van de spelers en ten opzichte van hun leerlingen, niet echt een blijk van zelf ook betrokken te zijn. Wie tussen de leerlingen gaat zitten, plaatst zich op dezelfde hoogte, opent de oren en opent zijn geest om door de woorden geraakt te kunnen worden.

Het publiek geeft zich immers idealiter – voor de duur van het verhaal- aan de acteur over. Het publiek erkent dat het zich op het territorium van een vreemde waagt. Een vreemde, die bevraagt. Een vreemde die vermeende waarheden wel eens in twijfel zou kunnen trekken en jouw manier van kijken naar de wereld wel eens zou kunnen uitzuiveren. Maar net daarvoor, omwille van die catharsis, begeeft men zich al vanaf de Griekse oudheid op het territorium van de acteur.

De acteur bakent zijn territorium af en bepaald de regels die er gelden. Voor Wannes wordt het territorium best rij aan rij opgevuld en worden overtollige plaatsen best achteraan in de zaal gelokaliseerd. Wannes of één van zijn medewerkers zullen wel de nodige richtlijnen geven, als het betreden van het territorium niet gebeurt zoals verhoopt.

We hebben lang gezocht naar een formule om onze wensen en verwachtingen ten opzichte van organisatoren te verwoorden. Moesten we contractueel een aantal eisen stellen, met een dwangsom achter de deur indien aan die vereisten niet werd voldaan? In een bepaald wereldbeeld is deze manier van omgang zeer vanzelfsprekend. Ik wil daar zo lang als mogelijk niet in meegaan. Ik reken erop dat de mensen die contact zoeken volwassenen met verantwoordelijkheid zijn die op basis van hoger genoemde aandachtspunten voldoende gegevens hebben om te weten hoe Wannes’ Verteltheater optimaal denkt te functioneren, zelfs denkt te renderen.

Graag wil ik bij onduidelijkheid of bij een verschil in visie het gesprek daarover aangaan.

Advertenties